Πάσχα (πέρασμα) στην Ανάσταση (νίκη της ζωής επί του θανάτου)
Παναγιώτης Μ. Κουτσκουδής
Είναι
νομοτέλεια η διαλεκτικότητα της ζωής μας, η εμφάνιση αντίθετων καταστάσεων μέσα
στον αδιάκοπο ρου της ιστορίας. Ακμή - παρακμή, άνθηση - μαρασμός, γέννηση -
θάνατος… Μέσα από το ένα ξεπηδά το άλλο. Μέσα από την ατέρμονη διαδοχή των
αντιθέτων προχωρά η εξέλιξη. Καμμιά μορφή ζωής δεν είναι αθάνατη. Καμμιά
κατάσταση δεν είναι μόνιμη. Κανένα δημιούργημα δεν αποφεύγει τη φθορά του
πανδαμάτορα χρόνου. Απλά, τα διάφορα πράγματα έχουν διαφορετικά όρια ζωής.
Φεύγει το παλιό, για να ‘ρθει το καινούργιο.
 |
| Υδρία, αγγείο τύπου Κερτς, 360 - 350 π.Χ., Λονδίνο, Βρετανικό Μουσείο (σκηνή από γιορτασμό των Αδωνίων) |
Μέχρι
να παλιώσει κι αυτό και να δώσει τη θέση του στο νεώτερο. Πάσχα, Ανάσταση,
Λαμπρή… Όποια ονομασία κι αν δώσει κανείς στην κορυφαία γιορτή του χριστιανικού
κόσμου, ο συμβολισμός της είναι πάντα ο ίδιος: η νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο.
Η Σταύρωση εγκυμονεί την Ανάσταση, ο θάνατος (του παλιού) φέρνει τη (νέα) ζωή,
το πένθος δίνει τη θέση του στη χαρά… «Ο θεός πεθαίνει, κηδεύεται μέσα στην
οργιαστική ανθοφορία της φύσης, θάβεται κάτω από σωρούς λουλουδιών, ενώ ο
κόσμος ξαναγεννιέται. Θάνατος γονιμοποιός!», γράφει η λαογράφος Μιράντα
Τερζοπούλου.
